Ola! Eindelijk weer wat foto´s. Het is niet dat ik het hier zo super druk heb of dat het lastig is om op internet te komen (zoals sommige wel weten die ook vaak op msn zitten, ben ik er regelmatig te vinden. Het is alleen zo´n gedoe om de foto´s op internet te krijgen (duurt eeuwen, ben laatst 2 uur bezig geweest virussen van m´n schijf te verwijderen, etc.!).
Maar hier zijn weer wat foto´s. Om een, naar mijn idee, goed beeld van Cochabamba te geven, moest ik er deze keer wel veel opzetten. Het is waarschijnlijk moeilijk om in foto´s te verbeelden waarom ik hier niet per se nog langer wil blijven. Ik heb het hier super leuk gehad, maar vooral de laatste weken is het al minder leuk geworden, aangezien ik al beter, des te langer ik hier ben, inzie wat hier de problemen zijn, hoe de mensen in elkaar steken, etc.
Een korte beschrijving: de mensen zijn vooral erg egoïstisch en eigenheimerig, als ik iets vraag (of iemand anders) krijg je meestal een kort en krachtig ´no´ als antwoord, terwijl niemand ook maar snapt waarom niet en de stad lijkt een vakantie-oord door de pracht en praal, maar achter al dat moois schuilt een wereld van ellende.... Klinkt allemaal heel dramatisch, maar is het af en toe ook eigenlijk wel.
Een voorbeeld:
Vraag ik of ik vooruit kan betalen in het hostel zodat ik korting krijg (wat vorige keer ook kon!!!!), is het antwoord ´no´, vraag ik het nog 2 keer aan verschillende mensen, kan het opeens wel. Vraag ik of ik water kan kopen, is het antwoord ´no´, terwijl de zakjes voor m´n neus liggen!!! alsof ze geen geld willen verdienen...!
(oh ja, wel een leuk feit, ik heb echt een nieuwe verslaving, ze hebben hier zakjes van plastic met water, appelsap, yoghurt, van alles!!! echt ideaal, een zakje kost 0,50Bs (5 eurocent), ik bijt in een hoekje een puntje eraf en drinken maar! moesten ze in nederland ook doen!)
Iedereen kruipt hier voor, probeert een ander sneller af te zijn, overal is het ´ik eerst en daarna misschien de rest van de wereld´.
Dit is natuurlijk allemaal irritant, maar daar valt best mee te leven als je maar leuke mensen om je heen verzamelt. Wat wél écht heel erg is, is het gigantische verschil tussen arm en rijk hier, en dat is dan ook eigenlijk mijn grootste frustratie. Het verschil tussen de mooie restaurants, boulevards, parken, etc. en dan daarnaast in de straat al die kinderen die tot middernacht langs de restaurants gaan om te proberen een snoepje te verkopen, of schoenen poetsen, ramen lappen van auto´s, bedelen, etc. Het is echt ongelovelijk om te zien, ondanks dat ik dit natuurlijk al wist, is het toch wat anders als je er midden in zit. En om dan nog maar niet te spreken over alle kinderen die niet echt in staat zijn om te werken aangezien ze té veel lijm hebben gesnoven....
Deze laatste kinderen behoren dus tot de ochtendgroep van mijn vrijwilligerswerk.... Ik ben laatst naar de brug geweest waar ze meestal slapen. Er is wel een opvanghuis waar ze snachts kunnen slapen, maar daar mogen ze geen lijm snuiven, iets wat de meeste kinderen dus niet een hele avond/nacht volhouden... Ongeveer 15 jongens slapen onder de brug, met 2 dekens.
En daar loop ik dan, met m´n schone kleren, net gedouched, genoeg geld en camera in de hand, wat een rare tegenstelling! En die tegenstelling is hier overal voelbaar. Het verschil in arm en rijk is enorm! ´s Middags heb ik bijvoorbeeld Spaanse les, twee straten verderop van waar de kinderen werken, in een huis met een zwembad bijna zo groot als een 25-meter bad!
De mensen hier zijn misschien gewend aan deze situatie, maar voor mij is het allemaal erg indrukwekkend. Als ik gewoon rond zou reizen, zou ik dit allemaal niet zo door hebben gehad. Maar doordat ik hier nu al bijna 2 maanden op dezelfde plek zit, tussen dezelfde mensen, en werk met de kinderen, valt mij steeds meer dingen op die vreselijk zijn in dit land. Het is niet voor niets een 3e-wereld land....
Ik weet nu ff niets meer te schrijven.. Ik had heel veel meer nog te vertellen, maar ben het even vergeten, dus als ik het weer weet, schrijf ik weer een nieuw stukje!
Oh, nog één zeer belangrijk punt: Van de 40MM, waarvoor vele van jullie gesponsord hebben, krijgt het project 500 euro om te besteden. Ze gaan er een video-camera van kopen om met de kinderen videoclips te maken voor bij de muziek die ze maken (het project heeft een geïmproviseerde muziek studio (zeer klein, in het huis van John, de oprichter van het project) waar de kinderen muziek kunnen schrijven en opnemen. De meeste zingen over hun leven op straat. b.v. 1 tekst: "ik mis m´n familie, maar nu zijn de andere jongens op straat mijn familie").
Super dus!!! Nogmaals super bedankt aan iedereen die geld heeft gegeven!!!!!!!!!!!!!!!!! De kinderen hebben het echt heel hard nodig om ergens anders mee bezig te zijn dan werken of lijm snuiven!!! en voor de middag groep, die geen lijm meer snuiven, is het super voor hun beeldende vorming!)
Ron en Annika, wanneer krijgen jullie exact de sleutel? en moeten jullie nog veel klussen, of valt het wel mee? Spannend allemaal! Ik ben benieuwd, als jullie zin hebben, moeten jullie maar wat foto´s maken en opsturen! Vind ik wel leuk!
En Sander, relaxte werkplek zeg!!! Daar moet je genoeg nieuwe creatieve ideëen op kunnen doen lijkt me! En je hoeft je echt geen zorgen te maken over de politieke situatie hier hoor. Ja, het is af en toe onrustig, maar niet in Cochabamba of de steden waar ik langs moet/heen wil. In het noorden van het land is het nog altijd erg onrustig, maar dat is iets van 8 uur van mij verwijderd. En als ik richting Argentinië ga, kan ik alle onrustige steden vermijden door een andere route te nemen. Daarbij zorg ik natuurlijk dat ik goed op de hoogte blijf van de situatie, dus mocht er iets gebeuren, dan ben ik hier snel weg!
Oh, en Ramon, ik zou graag het e-mail adres van dat meisje in Buenos Aires krijgen, ik ga daar over ongeveer 2 weekjes heen, dus lijkt me gezellig!
En Ilse, gefeliciteerd met je nieuwe baan! Lijkt me super voor je om met iets nieuws te starten!
Nou, ik zal snel weer s schrijven, hier nog ff wat foto´s van Cochabamba tot besluit.
Veeeeeeeee liefs allemaal!!!! (ik moet best vaak aan jullie denken hoor, mis de gezellige wijnavondjes, festivallen, yoga- en schilderlessen en terrasmiddaagjes! hihi)
Mooi spandoek! Vooral omdat iedereen eenheid wil in Bolivia, en het in honderd jaar nog niet is gelukt...
Ik moet toegeven, deze bussen zijn echt te gek mooi! En relaxed, voor 1,5Bs (0,15 eurocent)kun je heen waar je wilt, je kunt overal in en uitstappen, je moet alleen ff weten welke buslijn waarheen gaat.... En dan zijn er ook nog taxi-trufi´s. Kosten ook maar 1,5Bs en werken eigenlijk hetzelfde als de bussen, alleen zijn iets comfortabeler. (als je tenminste niet voorin gaat zitten, want dan kun je meemaken dat er nóg iemand naast je wilt zitten. Veel taxi´s hebben kussentjes etc. tussen de bestuurder en andere stoel, voor de 3e persoon voorin!)
Dit is dus een van de véle kraampjes op straat waar je zo´n zakje drinken/yoghurt of andere snacks kan kopen. En er zijn vele karretjes met popcorn of verse jus d´orange te vinden op bijna elke straathoek (nóg een nieuwe verslaving!)
La Cancha, een van de grootste markten van Bolivia (en ja, veel vrouwen hebben dezelfde omvang als deze mevrouw!!!)
Overal zijn standjes (of kruiwagens) volgeladen met één type koopwaar (bananen/make-up/schoenveters/cd´s/batterijen,etc.)
Het klooster, waar ik eigenlijk dagelijks wel langs loop en een schoenpoets-stalletje die op de meeste grote pleinen te vinden is. De straatkinderen daarentegen hebben alleen een klein krukje met daarin hun spullen.
Deze mevrouw was niet heel blij met m´n fotosessie....De kids van de ochtendgroep van het project:
Helaas ken ik nog niet alle namen van de jongens in de ochtendgroep, aangezien lang niet iedereen regelmatig op komt dagen (of eigenlijk, niemand echt regelmatig...) Deze jongen (rechts boven) komt iets van 2 keer per week. De andere keren red ie het niet om 2 uur lang van de lijm af te blijven. Als jullie kunnen inzoomen op z´n ogen, dan zegt dat genoeg....
De hond van de ´familie´ straatjongens.
