Hier dus nog even de mooiste/leukste fotos die ik kon vinden! En ja, nu zijn het er veel meer dan eerst, maar ik heb nu dan ook de hele dag de tijd om ze op de computer te zetten!
De start van ons 7-daags avontuur in Parque Nacional Torres del Paine, met ieder een backpack van gemiddeld 10 kilo (misschien had Severin iets meer, want hij droeg mijn lunch voor 7 dagen en ik droeg dan zijn slaapzak (van maar 1,5 kilo). Ik vond het een goede deal!)
Ons eerste 'avondmaal' (rijst met smaakje) met v.l.n.r. Ante (Finland), Severin (Frankrijk), ik en Satu (Finland)
Wakker worden met dit uitzicht wil ik elke dag wel!
Leuk hoor, zo een trap.... Vooral het opklimmen van de trap is lastig:de enige manier was jezelf optrekken totdat je er aan hing en niet meer terug kon. Gelukkig was dit stukje lopen zonder backpack, want met 10 kilo op de rug is het toch nog iets minder makkelijk.
Gletsjer Grey
Een van de vele meren. Overdag had dit meer een raar soort mint-groen/blauwe kleur. Fantastisch!
....
KOUD!!!! snel inpakken dus! en weer op naar de volgende camping (van lopen wordt je warm!)
Brokstukken van de Gletsjer drijven langzaam af. Met de regen en de zon die af en toe tussen de wolken schijnt kon ik uren blijven kijken (nou ja, bij wijze van spreken dan, want we moesten natuurlijk wel een beetje snel doorlopen naar de volgende camping. voordat het donker wordt moet de tent wel opgezet zijn!)
En dan eindelijk, de laatste morgen, zonsopgang op de Torres!!!! Slechts 4 minuten, maar wel de mooiste 4 minuten in het park!
En na die 4 minuten keerden de wolken terug. Helaas, al is ook dit erg mooi!
We hadden nog niet ontbeten, omdat we zo vroeg moesten gaan lopen. Dus hadden we het kooktoestelletje, met ons ontbijt (pasta), meegenomen naar de Torres. En Severin (links) had nog een laatste beetje oploskoffie, dus het ontbijt was compleet (bedankt voor de altijd aanwezige koffie Severin!!!!) Wim (met de gele jas) kwam bij ons aanschuiven, want degene die voor hem een kooktoestelletje mee naar boven zou nemen, was halverwege de berg afgehaakt....
Een weekje later vlakbij El Calefate, Glacier Perito Moreno. Weer bij zonsopgang, alleen was het deze keer helaas vrijwel helemaal bewolkt.
Een strookje zon op de berg!
Met de boot konden we een stuk dichter bij de gletsjer komen, en er was net een stuk afgebroken.
Vlakbij Pucon ben ik Vulcano Villarica opgeklommen (uiteraard samen met een groep en gidsen, want alleen is dat te gevaarlijk). En dit was het uitzicht vanaf halverwege, toen net de zon op kwam op de heuvels van Pucon.
Ja, er was ook een stoeltjeslift, maar die hebben we niet genomen! We zijn met een busje naar 1400 meter hoogte gereden (de start van de stoeltjeslift) en zijn vanaf daar omhoog gelopen tot 2840 meter.
Even pauze houden en wat eten....
....en dan weer verder, op naar de top!
Terug in Santiago, met 4 eiden de stad een beetje verkennen. v.l.n.r. Jonna (Finland), ik, Catherine (Engeland) en Madeleine (NL)
Mijn geliefde schoentjes die me door al die landen hebben genomen, gekocht in Bolivia en nog altijd niet uit elkaar gevallen (ok, net niet)...... thanks!
En nog wat fotos van mijn thuiskomst! Natuurlijk waren pap en mam er bij en Annika was er ook!!! Margret had uitgelegd dat zij en Paul en de kids niet op Schiphol zouden staan, vanwege school van Sam en hun werk. Maar toen ik uit de douane kwam, stonden ze daar toch, met Sam en Casper die een spandoek hadden gemaakt, en met balonnen en een grote bos bloemen!!! Het was echt super leuk, ik hoorde iemand op de achtergrond nog zeggen: "dus dat is die tante Jorien"
Terug op schiphol, de kids op de tassen op de wagen, en pap maar duwen!
Allemaal hardstikke blij natuurlijk, al zag ik Casper wel kijken.... Hij herkende me natuurlijk niet meer na een jaar (toen ik weg ging was hij net 2). En nu hadden ze zo lang gewacht....en dan komt er iemand die hij niet kent! Gelukkig toen we wat gingen drinken en de Fristie te voorschijn kwam, vond ie het al lang goed, en heeft ie meteen geaccepteerd dat ik blijkbaar ook bij de familie hoor!
Sam met de spandoek
En Casper, beetje in de war!
Zaterdag zijn we met de hele familie naar het pannenkoekenhuis geweest! Super lekker na een jaar geen pannenkoeken te hebben gegeten! En leuk!
En savonds had AZ natuurlijk kans kampioen te worden. Sam en Casper zijn goed getraind hierop, bekijk het filmpje maar!
Nou, jullie merken het wel, ontzettend veel foto's! ik kon dan ook geen keus maken, want heb nog een paar fantastische laatste weken gehad in het zuiden van Chili en Argentinie! Iedere foto leek wel even mooi, dus heb ik er gewoon maar veel opgezet!
Dit was dan echt het laatste berichtje op m'n blog over deze reis.
Nogmaals allemaal heel erg bedankt voor de leuke reacties, ook via mijn ouders heb ik vaak reactie van anderen doorgekregen. Het was iedere keer ontzettend leuk om te weten dat, ondanks dat ik zo veel weg zat, er zo veel mensen met me meeleefden!
Ik kom jullie allemaal snel eens opzoeken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Veeeeeeeeeeeeel liefs!!!!!!!!!
